Je bent al een tijdje niet zo blij met jezelf, maar weet dit aardig te verbloemen…

In de wereld van alle dag lach jij van buiten, maar is het van binnen een stuk minder gezellig. Je lijf en jij lijken niet echt een team en je bent moe. Doodmoe, maar daar aan toegeven zit niet in je systeem en dus ga je maar door. Niet omdat je dat persé wil, maar omdat je gewoon niet beter weet. Je hebt het altijd zo gedaan en van uit thuis mee gekregen. Doorgaan, niet teveel nadenken, niet zeuren en je schouders eronder. Werk, opgroeiende kinderen, huishouden, je partner en misschien zelfs nog weer een studie. Ouders die ouder worden en meer zorg nodig hebben of zelfs al kleinkinderen en sporten. Het vraagt wat van je, waarbij het er op één of andere manier niet gemakkelijker op wordt. De stress kleeft letterlijk aan je.

’s Morgen vroeg kost het je moeite uit bed te komen en eenmaal bij je kledingkast blijf je vertwijfeld staan. Wat moet je nu weer aan? Op de één of andere manier voelt alles wat er hangt en ligt niet geschikt. Niks staat leuk of zit lekker. Tenminste in jouw optiek. Het lijkt wel of het gewoon niet meer bij je past of het past echt niet meer. Je trekt een aantal dingen aan, maar die gaan heel snel ook weer uit, met name omdat je spiegelbeeld je vijandig aanstaart. Uiteindelijk pak je iets donkers, waar je een beetje in weg kan kruipen. Zo val je niet te veel op en onbewust hoop je dat je een beetje met rust gelaten wordt.

Herken je dit?

Je loopt langs een winkel en je ziet jezelf ineens in de etalageruit. Wat eerder nog best okay leek, doet je schrikken. Met een brok in je keel en steen op je maag loop je verder. Weer een deuk in je zelfvertrouwen…

✔ Je oog valt op iemand met een leuke outfit en denkt: dat zou ik ook wel willen. Het blijft in je hoofd zitten en als jij het durft zoiets te passen, vind je het bij jezelf totaal niet staan. Niet qua kleur, maar ook niet qua model. Hoe kan dat nou? Wat een teleurstelling. Zie je wel, bij een ander staat alles altijd veel leuker.

Je bent continue aan het rennen en voor alles en iedereen. Met alle ballen die jij in de lucht houdt, dringt vermoeidheid zich dwingend aan je op. Daarnaast lijkt wat je doet, ook nooit goed genoeg, waardoor je nog harder gaat lopen en dat put je uit. Me-time klinkt wel leuk en hip, maar eigenlijk weet je niet goed wat het is. Ja, je hebt best stille dromen, maar daar blijft het meestal bij. Meer plezier, durven & doen of zelfvertrouwen. Haha, mooie thema’s. Een andere baan of eindelijk beslissen wat je met je relatie aan moet? Die vakantie, die ver buiten je bereik ligt of een nieuwe look? Je wil het wel anders, maar hoe? Dan maar wat lekkers, maar dat resulteert meestal in spijt.

Hoe vaak heb je al gedacht, dat wanneer je wat lichter zou zijn, je dan ook gelijk gelukkiger zou zijn? Helaas is niets minder waar. Want vele lijnpogingen later ben je uiteindelijk met nog meer kilo’s opgezadeld en je snapt maar niet hoe dat kan. Stiekem verlang je ernaar, dat patroon te doorbreken.

En wat nu?

Als je niet in de spiegel durft te kijken om te ontdekken wie je echt bent, om te houden van je jezelf met al je plussen en minnen, dan zit er niets anders op dan te accepteren, dat je de rest van je leven kleurloos blijft en jij als grijze muis de hoofdrol speelt. Een leven waarin jij het leidend voorwerp bent, in plaats van dat jij het leven leidt en waarin angst een slechte raadgever is. Een leven gevangen in je eigen lijf met diep van binnen een verlangen naar verandering, waarbij steeds iets anders belangrijker dan jij, roet in het eten strooit.

Dat wil je toch eigenlijk niet?

ALS JE BLIJFT DOEN WAT JE DEED, KRIJG JE WAT JE KREEG!

Somewhere over the rainbow, skies are blue and the dreams that you, dare to dream, really do come true.

Lyman Frank Baum